Έχοντας μεγαλώσει μέσα στο φροντιστήριο της μητέρας μου και ασκώντας το ίδιο επάγγελμα τα τελευταία χρόνια, συμφωνώ απόλυτα με τη Μαρίζα και τη Θεοδώρα. Δε φτάνει μόνο η καλή διάθεση, αυτή η δουλειά χρειάζεται συγκεκριμένη προσέγγιση, παιδαγωγικές γνώσεις και πιστοποιημένα προσόντα για να μην αναφέρουμε την άριστη γνώση της ξένης γλώσσας που ούτε αυτό πλέον δεν είναι αυτονόητο.
Δυστυχώς ακόμα και στο Ηράκλειο Κρήτης όπου εργάζομαι, πολλοί φροντιστηριούχοι που υποτίθεται διαθέτουν μεγάλο όνομα εργάζονται απλά με ένα Proficiency, ορισμένοι δηλώνουν και γλωσσολόγοι ή απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Michigan (!!!) και προσλαμβάνουν συνήθως νεαρότερα άτομα τα οποία έχουν λιγότερα προσόντα από αυτούς και επομένως δε λαμβάνουν ούτε καν τα νόμιμα ένσημα (να λοιπόν από που βγάζουν ορισμένοι τα χρήματα που κόβουν δήθεν για έκπτωση από τα δίδακτρα).
Η διδασκαλία Αγγλικής Γλώσσας στην Ελλάδα, επειδή εδώ υπάρχει πλήθος κόσμου που ενδιαφέρεται να μάθει και να πληρώσει για τα Αγγλικά, είναι ένα πραγματικό χάος- προσπαθεί ο καθένας να επωφεληθεί από αυτό. Μόνο δυο πράγματα θα μας σώσουν από την απόλυτη ισοπέδωση της ξενόγλωσσης εκπαίδευσης:
1) Οι πολύ προσεκτικές επιλογές από πλευράς των γονέων βάσει των κριτηρίων που αναφέρει η Θεοδώρα.
2) Η κατάργηση διδασκαλίας από το κράτος με ένα απλό Proficiency (έστω από εδώ και πέρα) τη στιγμή που υπάρχουν δυο σχολές Αγγλικής Φιλολογίας στην Ελλάδα και τόσοι άλλοι αξιόλογοι τρόποι πιστοποίησης. Η διδασκαλία με Proficiency είναι αποτέλεσμα ενός απαρχαιωμένου νόμου του 1940, τότε που δεν υπήρχαν οι ανάλογες σχολές στην Ελλάδα, και μόνο τα συμφέροντα ορισμένων εξυπηρετεί.
Ευχαριστώ πολύ για την υποστήριξη!
Εγώ σε ευχαριστώ που δε φοβάσαι να πεις την αλήθεια!