Το πρώτο άρθρο:
Ένας πολιτισμός δικαιώνει την ουσία του όταν δεν ταυτίζεται με τον εαυτό του. Αυτό θα πρέπει να είναι το credo κάθε μεταφραστή, καθώς και η πεποίθηση ότι κάποια από τα βαβελικά χάσματα μπορούν, εντέλει, να γεφυρωθούν. Μπορεί να είμαστε «αδέξιες μέλισσες», αλλά το κεντρί μας παραμένει ισχυρό και αναγκαίο.
Μεταφραστής: «αδέξια μέλισσα»;, του Χάρη Βλαβιανού
Και το δεύτερο, πολύ πνευματώδες, κείμενο:
Αυτό είναι το άγαλμα του Μωυσή δια χειρός Μιχαήλ Αγγέλου, το οποίο βρίσκεται στο ναό San Pietro in Vincoli, στη Ρώμη. Δεν ξέρω αν πίσω από την επιλογή των κεράτων κρύβεται κάτι άλλο το οποίο αγνοώ παντελώς, με βολεύει όμως αφάνταστα η εκδοχή της μεταφραστικής πατάτας του Άη-χαμένου-στη-μετάφραση-Ιερωνύμου, ο οποίος, βλέποντας τη λέξη keren στην εβραϊκή, η οποία σύμφωνα με όσα διαβάζω σημαίνει εξίσου “φωτοστεφής” και “κερασφόρος” είχε τη φαεινή ιδέα να επιλέξει τη δεύτερη κατά τη μετάφραση του κειμένου στα λατινικά. Ορίστε λοιπόν τα κερατάκια στο κεφαλάκι του Μόζες (chic). Τι να σου κάνει και ο Μιχαήλ Άγγελος…Κέρατα διάβασε, κέρατα έφτιαξε.
‘Παγκόσμια ημέρα μετάφρασης ή αλλιώς η μέρα που ο Μωυσής απέκτησε κέρατα’ της Μαίρης Θεοδοσιάδου
